Emre’yle Arda’nın atkısı

Uğur Meleke-Milliyet

Emre’yle Arda’nın atkısı
Maç boyunca genellikle kontrollüydü Fenerbahçe... Aslında bu bir taktik değildi, Aragones sisteminden taviz vermemişti, son yarım saatte yine Deivid/Kazım ezberini uyguladı, Volkan genellikle topları uzun vuruşlarla oyuna sokmadı, pasla çıkmaya çalıştılar. Ama Selçuk-Emre ikilisinin yaşadığı/yaşattığı gerilim takıma yansıdı, sarı-lacivertli oyuncular grubu sürekli geriye yaslandı.
Bütün ilk yarıyı özetleyen bir 31’inci dakika var ki o pozisyonu bir kez daha izlemek gerek: Bir F.Bahçe hücumunda top, korner direği yakınından taca gidiyor. Hızla koşup topu eline alan Carlos, tacı aktaracak adam bulamıyor, zira 5 Fenerbahçeli çoktan orta yuvarlağın arkasına gerilemişler. Orta çizginin gerisindeki Galatasaraylı sayısı ise yalnızca 1: Milan Baros... Carlos tacı uzun atmaya çalışıyor, ama 6 Galatasaraylının içindeki 2 Fenerlinin topu alma ihtimali yok, ilk yarıdaki bütün cılız girişimler gibi eriyip gidiyor atak...
45 dakika boyunca gayet iyi hücum eden Galatasaray’ı yavaşlatan da yine aynı gerilim oldu. Deniz’in girişi ve merkezdeki olgun tavırları sarı-lacivertlilere sakinleştirici etki yaparken, Sabri’nin her pozisyonda gösterdiği lüzumsuz tepkiler takımının tansiyonunu ve panik halini yükseltti.

Futbolu sevmiyorum
Aslında herhangi bir Aragones-B.Korkmaz maçından da daha fazlasının çıkması zor gibi. Semih yılın en kötü maçını oynuyor, lâkin Aragones sezon boyunca yaptığı değişikliklerden başkasını düşünmüyor. Korkmaz, ilk 10 galibiyetinin hepsini 2 ve daha fazla farklı kazanmış takımını 1-0’a razı etmeye çalışıyor, ilk 21 maçında 71 gol olan sarı-kırmızılıların son 6 müsabakasında sadece 10 kez fileler havalanıyor...
Evet, gerilim futbol kalitesini düşürdü/skor ihtimalini azalttı, hafta içinde gündüz Emre’nin akşam Arda’nın boynunda olan atkı sahada olsa, maalesef herkes herkesi o atkıyla boğacak gibiydi. Ama son dakikadaki olaylar daha da karıştırdı kafamı: Ya Sabri-Lugano gibilerinin sevdiği şey futbol değil, ya da bizim sevdiğimiz şey...
Denizli, Yanal, Guardiola
Thierry Henry... 32 yaşında, santrfor. Milli takımda 111 maçta 48, Arsenal’de 254 maçta 174 gol atarak ismini efsaneler arasına yazdırdı. Bu kariyer, 2007’de transfer olduğu Barcelona’da ona istediği pozisyonda oynama lüksü tanımadı; Rijkaard, 4-3-3’ten taviz vermedi ve onu sol açıkta değerlendirdi. Uzun süreler yedek kalmasına rağmen ilk sezonunda toplam 19 gol attı.
Takımın başına Guardiola geldi ama Henry’nin kaderi değişmedi. Eto’o’nun göbekte, Messi’nin sağda olduğu forvet hattında sol taraftaki görevi sürdü, ama o 32 yaşında kendini geliştirmeye devam etti. Rakibin sağ beki hücuma kalktığında onunla beraber savunmaya geldi ve bugünün rüya Barcelona’sının çok önemli bir parçası olmayı başardı. Şu anda Guardiola’nın takımı 3 kupa hedefine sağlam adımlarla ilerliyor, 3 forvetinin 3 cephede toplam 85 golü var ve bunda Henry’nin payı, Messi’den veya Eto’o’dan daha az değil...
Umut Bulut... 26 yaşında Türk santrfor. 1 kez milli takımda oynadı. 5 sezon Ankaragücü’nde forma giydikten sonra, son 3 yıldır Trabzonspor için ter döküyor. Bordo-mavililer için 3 sezonda 39 gol kaydetti. Bu sezon Yanal’ın ağırlıklı olarak 3’lü kurduğu forvet hattında solda kendine yer buldu. İkinci yarıda formu ciddi biçimde düştü, Ocak-Şubat ve Mart aylarını birer golle kapattı. Cumartesi gecesi Hacettepe önünde orijinal pozisyonuna (santrfora) döndü ve 40 günlük suskunluğunu bozarak müsabakayı 1 golle tamamladı.
Deivson Bobo... 24 yaşında Brezilyalı santrfor. 1 kez milli takım kadrosuna çağırıldı. Ülkesinde Corinthians forması giydikten sonra transfer olduğu Beşiktaş’ta 4 sezonda 56 gole imza attı. 2008-09’un 7’nci haftasında Mustafa Denizli’nin göreve gelmesiyle 3’lü forvet hattının solunda kendine yer buldu. 7 Kasım-7 Nisan arasında 5 ayda yalnızca iki gol attı ve ilk 11’deki yerini de dönem dönem kaybetti. Uzun bir aradan sonra geçtiğimiz Cuma gecesi orijinal pozisyonuna (santrfora) döndü, 35 günlük suskunluğunu bozarak takımına galibiyet sayısını getirdi.
* * *
Bugünlerde muhtemelen Denizli ve Yanal’ın kafasında önemli bir ikilem var. Bobo ve Umut’tan daha iyi verim almak için onları santrforda kullanıp Nobre ve G.Ünal’ı kulübeye mi çekmeli? Yoksa Umut ve Bobo’nun sol tarafta kendilerini geliştirmesini bekleyip, iyi oyuncuların hepsini sahada tutmaya devam mı etmeli?
Guardiola’nınsa kafası rahat. Çünkü Henry, önceleri yadırgasa bile 32 yaşından sonra pozisyon değiştirecek olgunluğa erişmiş, kendini geliştirmiş, defansif vazifelerini de layıkıyla yapmış. Belli ki, yaşayan efsane Henry’nin 32 yaşındaki oynama arzusu, iki genç Umut ve Bobo’nun üstüne çıkmış.
Enteresan gerçekten...